دکل‌های مخابراتی دکل‌هایی هستند که برای مقاصد مخابراتی از قبیل نصب دیش‌‌های (ار اف اس) یا مایکروویو، آنتن‌های رادیو، تقویت آنتن‌های موبایل، آنتن‌های بیسیم و… استفاده می‌شود. دکل یک سازه زمینی یا پشت بامی است که آنتن ها را در ارتفاعی پشتیبانی می کند که بتوانند امواج رادیویی را به طور رضایت بخشی ارسال یا دریافت کنند. دکل های معمولی از شبکه فولادی یا ساختار فولادی لوله ای ساخته شده اند.
ساخت دکل های g35 و g45 پذیرفته می شود.
دکل‌های خودایستا به سازه‌هایی گفته می‌شود که بدون نیاز به سیم‌های مهاری، به کمک ساختار و پایه‌های اصلی خود پایداری لازم را تأمین می‌کنند. این دکل‌ها معمولاً دارای سه یا چهار پایه هستند که به وسیله اعضای افقی و مورب خرپایی به یکدیگر متصل می‌شوند و یک سازه مشبک و مقاوم را تشکیل می‌دهند. طراحی خرپایی باعث می‌شود نیروهای واردشده مانند وزن تجهیزات، فشار باد و بارهای ناشی از نصب آنتنها به شکل مناسبی در میان اعضای سازه توزیع شوند. دکل‌های خودایستا به دلیل اشغال فضای کمتر در اطراف سازه نسبت به دکل‌های مهاری، در پروژه‌هایی که محدودیت فضا وجود دارد کاربرد گسترده‌ای دارند و می‌توانند برای نصب انواع تجهیزات مخابراتی، آنتنها و تجهیزات ارتباطی مورد استفاده قرار گیرند.
دکل‌های خودایستا چهارپایه یکی از انواع دکل‌های مشبک هستند که دارای چهار پایه اصلی بوده و این پایه‌ها توسط اعضای افقی و مورب به یکدیگر متصل می‌شوند. در بسیاری از مدل‌ها، اجزای سازه از نبشی‌های فولادی ساخته شده و قطعات مختلف به وسیله اتصالات پیچ و مهره‌ای به یکدیگر متصل می‌شوند. این ساختار امکان مونتاژ سکشن‌های مختلف و اجرای دکل در ارتفاع‌های متفاوت را فراهم می‌کند. دکل چهارپایه به دلیل برخورداری از چهار پایه اصلی، ظرفیت مناسبی برای تحمل بارهای سازه‌ای و تجهیزات مخابراتی دارد و معمولاً در پروژه‌هایی که بار آنتن و تجهیزات نسبتاً زیاد است یا ارتفاع سازه افزایش پیدا می‌کند مورد استفاده قرار می‌گیرد. ارتفاع‌های بالاتر از حدود ۲۴ متر نیز می‌تواند در محدوده کاربرد این دکل‌ها قرار گیرد، هرچند ارتفاع نهایی باید بر اساس محاسبات سازه‌ای، بارگذاری، شرایط باد و مشخصات پروژه تعیین شود.
دکل‌های خودایستا سه‌پایه از سازه‌های مشبکی هستند که دارای سه پایه اصلی بوده و اعضای داخلی خرپایی، این پایه‌ها را به یکدیگر متصل می‌کنند. پایه‌های اصلی این نوع دکل می‌توانند با توجه به طراحی سازه از لوله، نبشی، پروفیل‌های خمکاری‌شده، میلگردهای توپر یا مقاطع فولادی دیگر ساخته شوند و اعضای داخلی یا بریس‌ها نیز معمولاً از نبشی، لوله یا میلگرد تشکیل می‌شوند. استفاده از ساختار خرپایی موجب افزایش استحکام و پایداری دکل در برابر نیروهای واردشده می‌شود و در عین حال امکان تولید سازه‌ای نسبتاً سبک را فراهم می‌کند. دکل‌های خودایستا سه‌پایه برای نصب تجهیزات مختلف ارتباطی از جمله آنتن‌های ماکروویو، آنتن‌های شبکه تلفن همراه، تجهیزات رادیویی و بیسیم کاربرد دارند. انتخاب مقطع، ضخامت اعضا، ارتفاع و نوع اتصالات این دکل‌ها باید متناسب با وزن تجهیزات، سطح بادگیر آنتنها و شرایط محل نصب انجام شود.
دکل‌های مهاری نوعی سازه مشبک هستند که پایداری آن‌ها علاوه بر پایه اصلی، به وسیله سیم‌ها یا کابل‌های مهار تأمین می‌شود. سیم‌های مهار در نقاط مشخصی از ارتفاع دکل متصل شده و به وسیله انکر یا تکیه‌گاه مناسب به زمین یا سازه نگهدارنده متصل می‌شوند. یکی از مهم‌ترین مزایای دکل مهاری، وزن نسبتاً پایین و مصرف کمتر مصالح در مقایسه با بسیاری از دکل‌های خودایستا است که می‌تواند باعث کاهش هزینه ساخت، حمل و نصب شود. با این حال، اجرای دکل مهاری نیازمند فضای کافی برای ایجاد محل مناسب مهارها است و به همین دلیل شرایط محیطی و ابعاد زمین در انتخاب آن اهمیت زیادی دارد.
دکل‌های مهاری در پروژه‌های مخابراتی، شبکه‌های تلفن همراه، رادیو، بیسیم و برخی تجهیزات ارتباطی و شبکه‌های رایانه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند. یکی از کاربردهای مهم این دکل‌ها، نصب روی پشت‌بام ساختمان‌های مسکونی، اداری و صنعتی است؛ زیرا ارتفاع خود ساختمان می‌تواند به افزایش ارتفاع نصب آنتن نسبت به سطح زمین کمک کند. در این حالت، لازم است ظرفیت سازه ساختمان، محل اتصال، نحوه مهار و بارهای واردشده به دقت بررسی شود. در صورتی که دکل مهاری روی زمین نصب شود، فضای مورد نیاز برای استقرار سیم‌های مهار و اجرای فونداسیون یا نقاط مهار باید از ابتدا در طراحی پروژه در نظر گرفته شود.
دکل‌های مهاری بر اساس ابعاد، ارتفاع، قطر پایه‌ها، نوع اعضای خرپایی و ظرفیت بارگذاری در مدل‌های مختلف تولید می‌شوند. از نمونه‌های شناخته‌شده می‌توان به دکل‌های سری G مانند G25، G35 و G45 اشاره کرد که معمولاً به صورت مقاطع سه‌ضلعی و در سکشن‌های چندمتری ساخته می‌شوند. در برخی مدل‌ها پایه‌ها از لوله‌های فولادی تشکیل شده و اعضای داخلی نیز با میلگرد یا سایر مقاطع فولادی به صورت خرپایی به پایه‌ها متصل می‌شوند. انتخاب مدل مناسب باید بر اساس ارتفاع مورد نیاز، وزن و ابعاد تجهیزات، شرایط باد، محل نصب و الزامات سازه‌ای پروژه انجام شود.
دکل‌های بازتابی یا سازه‌های مورد استفاده برای نصب تجهیزات بازتابی، بسته به نوع کاربرد و تجهیزات نصب‌شده، می‌توانند برای ایجاد مسیر مناسب ارتباطی و انتقال سیگنال در سامانه‌های مخابراتی مورد استفاده قرار گیرند. در برخی پروژه‌ها، تجهیزاتی مانند آنتن‌های مایکروویو یا سایر تجهیزات ارتباطی نیازمند موقعیت نصب با ارتفاع و پایداری مناسب هستند تا مسیر ارتباطی میان دو نقطه با کمترین مانع برقرار شود. به همین دلیل، طراحی و انتخاب دکل باید با توجه به ارتفاع مورد نیاز، وزن تجهیزات، سطح بادگیر، جهت نصب آنتن و شرایط محیطی انجام شود.
ساختار دکل‌های مورد استفاده برای این تجهیزات می‌تواند با توجه به ارتفاع و میزان بارگذاری به صورت خودایستا یا مهاری طراحی شود. در پروژه‌هایی که تجهیزات بازتابی سطح بادگیر قابل توجهی دارند، بررسی نیروهای ناشی از باد و اثر آن بر پایه‌ها، اتصالات و فونداسیون اهمیت ویژه‌ای دارد. همچنین در هنگام طراحی باید دسترسی مناسب برای نصب، تنظیم، تعمیر و نگهداری تجهیزات در نظر گرفته شود. بنابراین انتخاب نوع دکل بازتابی تنها بر اساس ارتفاع انجام نمی‌شود و مشخصات فنی تجهیزات ارتباطی، شرایط محل نصب و محاسبات سازه‌ای نیز در تعیین ساختار نهایی آن نقش دارند.
دکل‌ها به صورت قطعات پیش ساخته قابل مونتاژ ساخته می‌شوند. متریال استفاده شده اغلب از آهن نوع ST۳۷ و در برخی قطعات برای مقاومت بیشتر از نوعST۴۴ یاST۵۲ استفاده می‌شود. قطعات دکل پس از ساخت جهت جلوگیری از خوردگی و زنگ زدگی گالوانیزه گرم می‌شود. پیچ و مهره‌های دکل‌ها اغلب از نوع پیچهای مقاوم A۳۲۵ یا معادل آن گرید ۸٫۸ بوده و به صورت گالوانیزه گرم استفاده می‌شود.
مبنای طراحی فونداسیون‌های دکل‌های مخابراتی جهت لهیدگی و واژگونی استوار است. در استاندارد EIA-RS-222-F برای فونداسیون‌ها حداقل عمق طی فرمول‌هائی تعریف شده با توجه به اینکه دکل‌ها در برابر وزش باد مستعد واژگونی هستند مقرون به صرفه‌ترین نوع فونداسیون‌ها فونداسیون‌های عمقی می‌باشد؛ که در دکل‌های خودایستا به دلیل بروز کشش در یکی از پایه‌ها به صورت پاشنه‌ای و در دکل‌های مونوپل به دلیل بروز گشتاور زیاد در پای دکل به صورت شمعی طرح می‌شود. در زمین‌های سنگی به دلیل مشکلات حفاری فونداسیون‌ها به صورت سطحی و گسترده طرح می‌شود که به دلیل وزن بالای خود بتواند گشتاور ناشی از واژگونی را تحمل کند.
با توجه به گسترش ارتفاع سازه‌های مسکونی و غیر مسکونی موجود در شهرها و علی‌الخصوص در اطراف فرودگاه‌ها، سازمان هواپیمایی کشوری (ایکائو) مجموعه قوانینی در این خصوص وضع نموده و استفاده از چراغ‌های هشدار دهنده در این اماکن رااجباری کرده است. چراغ‌های دکل کار اطلاع‌رسانی به انواع هواپیما و هلی کوپتر و آگاه‌سازی خطر را در مناطق شهری و غیر شهری انجام می‌دهند. مشخصات فنی اجزاء کلی سیستم چراغ دکل: در حال حاضرروشنایی‌های نصب شده بر روی انواع دکل‌های مخابراتی و انتقال نیرو که بر حسب دستورالعمل سازمان هواپیمایی کشوری (ایکائو) مورد استفاده قرار می‌گیرند، عموماً به دو دسته برقی یا خورشیدی تقسیم می‌گردند. ۱- چراغ دکل برقی: در این نوع چراغ انواع لامپهای موجود در بازار استفاده می‌گردد. لامپهای رشته‌ای، لامپهای LED، لامپهای Power LED و سایر نمونه‌های مشابه. منبع تغذیه همه آن‌ها جریان برق شهر و با ولتاژ ۲۲۰ ولت می‌باشد. در این میان برخی سایت‌های مخابراتی از چراغ‌هایی با ولتاژ ۴۸ ولت نیز استفاده می‌نمایند. در اکثر چراغ‌های برقی اجبارآ باید از فتوسل‌های چدنی بزرگ استفاده گردد و همچنین سرقت و خرابی کابل و هزینه‌های تحمیلی بابت اصلاح و تعمیر آن‌ها، استفاده از این نوع چراغ را بسیار کاهش داده‌است. ۲- چراغ دکل با منبع تغذیه خورشیدی: با گسترش استفاده از انرژی خورشیدی در کشورهای مختلف، استفاده از چراغ دکل خورشیدی بعلت قیمت بسیار اقتصادی، عدم نیاز به کابل و هزینه‌های مترتب بر آن و سهولت کارکرد آن مورد استقبال بسیار قرار گرفته‌است. در این نوع چراغ دکل از پانل‌های سولار به عنوان جاذب انرژی خورشیدی استفاده شده و با استفاده از باتری جهت ذخیره‌سازی انرژی و همچنین سنسورهای مادون قرمز به جای فتو سل و لامپهای LED به عنوان منبع روشنایی استفاده می‌گردد.
سیستم برقگیر یا به عبارتی سیستم زمین به سیستم دریافت بار الکتریکی رعد و برق و انتقال آن به زمین می‌باشد تا از آسیب رساندن به آنتنها و متعلقات دیگر جلوگیری به عمل آید.
